Hoe is het Ontstaan

Ik heb eigenlijk altijd cactussen om me heen gehad, ik weet niet beter ,dus ja hoe is het onstaan?

In de jaren 60 is mijn vader, Jan Harm Bouwman, met deze hobby begonnen en ik ben in 1966 geboren zoals ik al aangaf ik weet niet beter.

Mijn vader begon met wat cactussen op de vensterbank, dit was op de lange duur natuurlijk geen succes. Zowel de kinderen als de gordijnen hingen er tot groot ongenoegen van mijn moeder steeds in.

Dus kwam er een plattebak in de tuin en daarmee natuurlijk ook uitbreiding van de planten, waardoor de plattebak weer snel volraakte. Toen de kinderen tijdens hun spel in de plattebak vielen werd er uiteindelijk de beslissing genomen voor een klein houten broeikasje in een hoek van de tuin, jee wat was mijn vader trots op zijn nieuwe aanwinst.
De planten uit de plattebak waren 's winters makkelijk naar binnen te brengen, maar met de broeikas kwam weer meer uitbreiding dus moesten de planten blijven staan. Na veel en grondig overleg werd er een oliekachel voor de kas aangeschaft, en met al deze vernieuwingen kon mijn vader de eerste jaren toe zonder dat iemand daar last van had.
Maar zoals iedereen die het cactusvirus heeft weet, als je de kans krijgt breidt je de verzameling steeds verder uit en groei je weer uit je broeikas. Daarnaast had mijn vader natuurlijk ook het geluk dat de broeikassen in die tijd van ander materiaal gemaakt werden en dat materiaal hield het ook niet lang vol, dus nog maar een stukje groter.
Mijn vader had toen inmiddels een groepje van andere cactusliefhebbers om hem heen, en met vereende kracht werd er een 6 meter lange broeikas van eenruiters neergezet.

Dit gaf natuurlijk een zee van ruimte en daarmee ook weer een zee van lege ruimte die weer opgevuld kon worden, met cactussen die mijn vader nog niet had.

Om die ruimte te vullen struinde hij menig cactusbeurs af, in het begin werden er op deze beurzen alleen planten onderling geruild, later kwam de planten verkoop. Regelmatig mocht ik met mijn vader mee en kreeg dan hier en daar ook wat plantjes, ik herinner me mevrouw van Vemde nog , een hele aardige mevrouw, van haar kreeg ik een aantal vetplantjes.
Wij kregen van mijn vader allemaal een stukje in de broeikas waar we onze eigen plantjes neer mochten zetten, dit moest je wel goed bijhouden anders werd je ruimte al gauw in beslag genomen door een van de andere kinderen. Ik was de jongste thuis en daarmee had ik het voordeel dat de anderen al gauw door verkering en dergelijke in beslag werden genomen.
Hierdoor leerde ik vrij makkelijk en op een speelse manier alle namen van de planten en de manier waaop ze verzorgd moesten worden.
Ook ik kreeg op een gegeven moment verkering en leerde daarmee meteen dat niet iedereen zo makkelijk tegenover de hobby cactussen stond zoals mijn moeder. Dus bleef de broeikas van mijn vader, die inmiddels van alluminium was, lange tijd de enige plek waar ik met deze planten bezig kon zijn.

Daarnaast bleef ik ook trouw met mijn vader beurzen bezoeken en af en toe kocht ik ook zelf een plant. Dat waren dan meestal Yucca's of Agaves, als ik het echt niet kon laten om een cactus te kopen, dan mocht ik ze bij mijn vader boven in de broeikas zetten. Mijn vader zei dan altijd als je je eigen broeikas hebt neem je ze maar weer mee.

En gelukkig ontmoette ik iemand, mijn huidige vrouw, die net als ik ook van cactussen houdt en dan komt je jarenlange droom uit, je bouwt je eigen broeikas. Ik zal nooit het gezicht van mijn vader vergeten toen hij de broeikas zag staan, en zijn commentaar was op dat moment alleen maar poeh, poeh, doe maar duur.
Deze tijd verschilt veel van de tijd waarin mijn vader begon, nu heb je de beschikking over centrale verwarming en klimaat-regeling in de broeikas en daardoor ook de mogelijkheid om andere soorten cactussen in leven te houden.
Helaas is mijn vader vrij snel daarna overleden, hij heeft de broeikas nooit echt af gezien. Na zijn overlijden heb ik zijn verzameling gekregen en gelukkig heeft hij de laatste maanden nog veel informate over zijn planten kunnen geven.Vele daarvan zijn al veertig jaar oud en hebben allemaal hun eigen verhaal, ze staan nu temidden van mijn cactussen in de broeikas.

Naast de broeikas heb ik ook de beschikking over een grote voor- en achtertuin, mijn doel is om deze uiteindelijk met zoveel mogelijk cactussen in te richten. Het liefst cactussen die ook in de winter buiten kunnen blijven staan.

Als ik even naar het verhaal hierboven kijk bedenk ik me dat het misschien voor sommigen te lang zal zijn, maar voor mij is het precies geworden wat ik wilde, het onstaan van mijn hobby en daarmee een kleine ode aan mijn vader.

Sjaak Bouwman

Terug

Ik heb eigenlijk altijd cactussen om me heen gehad, ik weet niet beter ,dus ja hoe is het onstaan?
In de jaren 60 is mijn vader, Jan Harm Bouwman, met deze hobby begonnen en ik ben in 1966 geboren zoals ik al aangaf ik weet niet beter.
	Mijn vader begon met wat cactussen op de vensterbank, dit was op de lange duur natuurlijk geen succes. Zowel de kinderen als de gordijnen hingen er tot groot ongenoegen van mijn moeder steeds in.
Dus kwam er een plattebak in de tuin en daarmee natuurlijk ook uitbreiding van de planten, waardoor de plattebak weer snel volraakte. Toen de kinderen tijdens hun spel in de plattebak vielen werd er uiteindelijk de beslissing genomen voor een klein houten broeikasje in een hoek van de tuin, jee wat was mijn vader trots op zijn nieuwe aanwinst. De planten uit de plattebak waren 's winters makkelijk naar binnen te brengen, maar met de broeikas kwam weer meer uitbreiding dus moesten de planten blijven staan. Na veel en grondig overleg werd er een oliekachel voor de kas aangeschaft, en met al deze vernieuwingen kon mijn vader de eerste jaren toe zonder dat iemand daar last van had. Maar zoals iedereen die het cactusvirus heeft weet, als je de kans krijgt breidt je de verzameling steeds verder uit en groei je weer uit je broeikas. Daarnaast had mijn vader natuurlijk ook het geluk dat de broeikassen in die tijd van ander materiaal gemaakt werden en dat materiaal hield het ook niet lang vol, dus nog maar een stukje groter. Mijn vader had toen inmiddels een groepje van andere cactusliefhebbers om hem heen, en met vereende kracht werd er een 6 meter lange broeikas van eenruiters neergezet.
Dit gaf natuurlijk een zee van ruimte en daarmee ook weer een zee van lege ruimte die weer opgevuld kon worden, met cactussen die mijn vader nog niet had.
Om die ruimte te vullen struinde hij menig cactusbeurs af, in het begin werden er op deze beurzen alleen planten onderling geruild, later kwam de planten verkoop. Regelmatig mocht ik met mijn vader mee en kreeg dan hier en daar ook wat plantjes, ik herinner me mevrouw van Vemde nog , een hele aardige mevrouw, van haar kreeg ik een aantal vetplantjes. Wij kregen van mijn vader allemaal een stukje in de broeikas waar we onze eigen plantjes neer mochten zetten, dit moest je wel goed bijhouden anders werd je ruimte al gauw in beslag genomen door een van de andere kinderen. Ik was de jongste thuis en daarmee had ik het voordeel dat de anderen al gauw door verkering en dergelijke in beslag werden genomen. Hierdoor leerde ik vrij makkelijk en op een speelse manier alle namen van de planten en de manier waaop ze verzorgd moesten worden. Ook ik kreeg op een gegeven moment verkering en leerde daarmee meteen dat niet iedereen zo makkelijk tegenover de hobby cactussen stond zoals mijn moeder. Dus bleef de broeikas van mijn vader, die inmiddels van alluminium was, lange tijd de enige plek waar ik met deze planten bezig kon zijn.
	Daarnaast bleef ik ook trouw met mijn vader beurzen bezoeken en af en toe kocht ik ook zelf een plant. Dat waren dan meestal Yucca's of Agaves, als ik het echt niet kon laten om een cactus te kopen, dan mocht ik ze bij mijn vader boven in de broeikas zetten. Mijn vader zei dan altijd als je je eigen broeikas hebt neem je ze maar weer mee.
En gelukkig ontmoette ik iemand, mijn huidige vrouw, die net als ik ook van cactussen houdt en dan komt je jarenlange droom uit, je bouwt je eigen broeikas. Ik zal nooit het gezicht van mijn vader vergeten toen hij de broeikas zag staan, en zijn commentaar was op dat moment alleen maar poeh, poeh, doe maar duur. Deze tijd verschilt veel van de tijd waarin mijn vader begon, nu heb je de beschikking over centrale verwarming en klimaat-regeling in de broeikas en daardoor ook de mogelijkheid om andere soorten cactussen in leven te houden. Helaas is mijn vader vrij snel daarna overleden, hij heeft de broeikas nooit echt af gezien. Na zijn overlijden heb ik zijn verzameling gekregen en gelukkig heeft hij de laatste maanden nog veel informate over zijn planten kunnen geven.Vele daarvan zijn al veertig jaar oud en hebben allemaal hun eigen verhaal, ze staan nu temidden van mijn cactussen in de broeikas.
	Naast de broeikas heb ik ook de beschikking over een grote voor- en achtertuin, mijn doel is om deze uiteindelijk met zoveel mogelijk cactussen in te richten. Het liefst cactussen die ook in de winter buiten kunnen blijven staan.
Als ik even naar het verhaal hierboven kijk bedenk ik me dat het misschien voor sommigen te lang zal zijn, maar voor mij is het precies geworden wat ik wilde, het onstaan van mijn hobby en daarmee een kleine ode aan mijn vader. Sjaak Bouwman

Terug